Aynı Meslek, İki Ayrı Dünya: Yerel Medya – Elit Medya

Uzaktan bakınca aynı işi yapıyor gibiyiz.
Hepimiz “medya”yız.
Ama yakından bakınca ortada iki ayrı dünya var.
Biri yerel medya,
diğeri ise İstanbul merkezli elit medya.
Ve bu iki dünya artık birbirini anlamıyor.
Yerel medya sahadadır.
Sokağı bilir, insanı tanır, yüz yüzedir.
Yanlış yazarsa bedelini ertesi gün öder.
Belediye başkanını da eleştirir, iktidarı da…
Ama şunu hiç unutmaz:
Bu ülke batarsa, ilk kendisi batar.
O yüzden yerel medya daha temkinlidir.
Daha vicdanlıdır.
Yanlı olabilir ama kopuk değildir.
Elit medya ise yıllardır sahadan uzak.
Anadolu’yu okumuyor,
taşrayı tanımıyor,
halkı dinlemiyor.
Kendi çevresini “Türkiye” sanıyor.
Birbirlerine yazıyorlar,
birbirlerini konuk ediyorlar,
birbirlerini alkışlıyorlar.
Ama sokakta karşılığı yok.
En tehlikeli kırılma noktası da burada başlıyor.
Yerel medya sorar:
“Bu haber bu memlekete ne yapar?”
Elit medya ise şunu düşünür:
“Bu manşet benim çevremde nasıl alkış alır?”
Biri sorumlulukla yazar,
diğeri etki hesabıyla.
Bu yüzden bugün bazı manşetlerde
Türkiye’yi dışarıya şikâyet eden bir dil görüyoruz.
Devleti yıpratmayı “muhalefet”,
ülkeyi zayıf göstermeyi “özgürlük” sanan bir refleks…
Bu gazetecilik değil.
Bu, ülkesinden kopmuş bir elit dili.
Sonra dönüp soruyorlar:
“Niye halk bizi dinlemiyor?”
Çünkü halk,
kendisini yukarıdan konuşanlara değil,
yanında duranlara kulak verir.
Bugün yerel medya imkânsızlıklarla boğuşuyor ama sahada.
Elit medya imkân içinde ama itibar kaybında.
Ve şunu herkes bilmeli:
Medya masada değil, sahada itibarlıdır.
Sahadan kopan,
manşette de tutunamaz.
Ben buna kızmıyorum.
Ben buna üzülüyorum.
Çünkü bu ülkenin medyası,
milletinden uzaklaştıkça
kendi gücünü de kaybediyor.
Serap’la Tatlı Sert söyleyecekse şunu söyler:
Yerel medya susarsa,
elit medya sadece kendi yankısını duyar.
Ve yankıyla gerçek arasında
her zaman bir uçurum vardır.