Serap’la Tatlı Sert
Siyaset, protokol salonlarında yapılan çay sohbetlerinden ibaret değildir.
Gerçek siyaset; halkın arasında, tozun toprağın içinde, çamurlu ayakkabılarla yürüyerek yapılır. Çünkü milletin derdi, koltukta değil sokaktadır.
Ama ne yazık ki Muğla’da siyasetin dili uzun zamandır değişti.
Artık “sahaya inmek” demek, bir açılış törenine katılıp, birkaç kare fotoğraf çektirip sosyal medyada paylaşmak anlamına geliyor.
Oysa siyaset, halkın kapısını çalıp “nasılsın?” diyebilme cesaretidir.
Protokol masalarında yan yana oturmak değil, halkın sofrasına misafir olabilmektir.
Fotoğraf Üstü Siyaset
Bugün birçok siyasetçi, adeta birer sosyal medya fenomeni gibi davranıyor.
Kimi günlük rutin paylaşımını yapmadan günü tamamlamıyor:
Bir açılış, bir çiçek, bir ziyaret, bir tebessüm ve altına klasik cümle:
“Bugün de halkımızla birlikteydik…”
Oysa halkın arasında olmadan da birlikteymiş gibi görünmek mümkün artık.
Filtrelerle, kelimelerle, algılarla…
Ama halk o kadar saf değil.
Vatandaşın gözü, elini tutmayan siyasetçiyi hemen tanır.
Yüzüne gülüp, sırtını döneni, seçim zamanı arayıp sonra kaybolanı iyi bilir.
Siyaset, kalp kırmadan gönül kazanma işidir; fotoğraf albümü doldurma sanatı değil.
Gerçek Temas Eksikliği
Muğla’nın köylerinde hâlâ yolu olmayan evler var.
Köylü sabah traktörün mazotuna, esnaf elektrik faturasına, gençler geleceğine dertlenirken; bazıları hâlâ protokolde oturmanın konforunda siyaset yapıyor.
Oysa siyaset makam değil, hizmet mesleğidir.
Koltuk, halka hizmet etmek için bir araçtır; kişisel reklam için değil.
Gerçek siyasetçi, ayağını toprağa basar; halkın dilinden anlar, derdini hisseder.
Bir köylü kadınla sohbet ederken elleri nasır tutmuşsa, işte o zaman siyaset gerçektir.
Bir gencin umutsuzluğunu görüp ona iş kapısı aralamak için çabalıyorsa, işte o zaman anlamlıdır.
Siyaset, Görünmek Değil, Görmek Sanatıdır
Bugün siyaseti “görünmek” zannedenlerin çoğu, aslında halkı “görmüyor.”
Siyaset, objektife değil, gözlere bakabilmektir.
Siyaset, mikrofonla değil, vicdanla konuşabilmektir.
Ve siyaset, alkış almak için değil, dua almak için yapılır.
Muğla’nın geleceği, protokol sıralarında değil, halkın yüreğinde yazılacak.
Ama o yüreğe dokunmak için önce samimiyet gerek, sonra cesaret.
Cesaret, makam sahibine değil, gönül sahibine yakışır.
Son Söz
“Protokol gezen siyasetçiler” dönemini çok gördük.
Ama artık halkın gözünde, koltuktan değil, kalpten siyaset yapanlara ihtiyaç var.
Çünkü halk, fotoğraf değil; yüz yüze dokunuş istiyor.
Siyaset, paylaşımda değil; pazarda, tarlada, meydanda yaşanmalı.
Tatlısı benden, serti hayattan olsun.
Ama sözüm net:
Protokolle halkın arasına duvar ören siyaset, bu memlekette bir adım bile ileri gidemez.